In restaurant De Kromme Watergang is het altijd genieten van heerlijk eten, van de sfeer
en van de uitmuntende wijnen. En bij deze lunch die in oktober plaatsvond was dat nog
extra genieten want die werd bereid door twee sterrenchefs, Tom Vinke van de Kromme
Watergang en Nathan van Echelpoel van restaurant Nathan uit Antwerpen. Dat
resulteerde in oprechte vreugde om de smaken van de gerechten en bijbehorende wijnen.

Nathan van Echelpoel (chef) en zijn partner Eva van de Peer (sommelier en gastvrouw)
wonen in hartje centrum van Antwerpen waar het nogal rumoerig kan zijn. Zij houden van
Zeeuws-Vlaanderen omdat het hier zo rustig is. De rit naar De Kromme Watergang waar
Nathan samen met Tom Vinke een Four Hands lunch zal bereiden, vinden ze als een kleine
vakantie. Geen druk verkeer en overal vergezichten over akkers en weilanden. Zo komen ze
ontspannen aan bij restaurant De Kromme Watergang in het landelijk gelegen Slijkplaat,
gelegen tussen Breskens en Hoofdplaat, dicht bij de Westerschelde.
Dat water verbindt de beide jonge chefs, net als de mooie producten die er in Vlaanderen en
in Zeeland zijn te vinden. Tom is niet zo’n stadsmens maar vindt het wel fijn om er een keer
een dagje naar toe te gaan. Ze kennen elkaar van een keer bij elkaar gegeten te hebben en
van een samenwerking in Antwerpen in de keuken van Nathan.

Smakelijk water
Deze lunch bereiden zij samen met hun teams en in het restaurant zelf bekommert de
zwarte brigade zich om de gasten. En hoe! Dat begint al met de vraag of we bruisend of plat
water willen om vervolgens met een plateau langs te komen met kruiden uit eigen tuin om
de smaak van het water te verrijken. Er is een keuze uit onder andere verveine, gember,
munt, shiso en huacatay aangevuld met schijfjes limoen en citroen. Alles geurt je tegemoet
en brengt je in een fijne stemming.
Op alle tafels in het restaurant (het restaurant zit helemaal vol) staat op gesteven wit linnen
een houten draaiplateau waarop dunne grillige takken liggen van fruitbomen. Op zich al een
bijzondere decoratie maar de grillige takken blijken ook een functie te hebben. Erin worden
krokanten van dashi gestoken met daarbij een dip met knisperende gedroogde wakame,
zeewier, en nog wat sesamzaadjes. Dat knabbelt heerlijk weg.

Inmiddels worden aan de counter, midden in het restaurant, platte oesters geopend net als
verse mosselen en scheermessen. Over de oesters komt een caiparinha, over de tartaar van
scheermesjes wat gember en over de rauwe mosselen die op zijn Vlaams of Frans moules
parqué genoemd worden, wat sinaasappel. Alles in verfijnde mate maar ongelofelijk
smaakverhogend. We krijgen de schelpdieren geserveerd op een schaal waarin lege
schelpen het podium vormen. We drinken bij al dit heerlijks een verrukkelijke champagne
van het huis Hostomme. De amusehapjes die volgen zijn van Nathan. Een knisperend kuipje
gevuld met onderop krokante boekweit met daarop verse nashipeer en opgevuld met een
tartaar van langoustine en een crème van cornichons en kruiden. Vervolgens wordt een
schaaltje op tafel geplaatst met een parfait van kippenlever omgeven door een puree van
gefermenteerde aardpeer waarin stukjes hazelnoot en bestrooid met timut peper. Die tintelt
op je tong en je proeft aromatische citrus. Mooi hoe de gerechtjes van de twee chefs zich
harmonieus naar elkaar voegen.

Dan volgen de voorgerechten. De hamachi ofwel kingfish die Nathan bereidt komt uit
Zeeland. Hij heeft de vis in blokjes gesneden en gemengd met sapblaasjes van grapefruit en
stukjes komkommer. Erop een crème van zure room en wasabi, afgedekt met een gelei van
duindoornbes en dashi en kafirlimepoeder. De vinaigrette is op basis van shiso en olie van
jalapeño. De frisse gele kleur van de duindoornbesgelei steekt heel mooi af tegen het
donkere bord en verbergt een weergaloze combinatie van de hamachi met de frisse smaken
waarmee het gerecht is vervolmaakt. En de jalapeño geeft er precies de goede pikantheid
aan zonder te overheersen.

Tom vervolgt met een gerecht van zeebaars en tomaatjes in verschillende kleuren en
bereidingen uit de tuin van De Kromme Watergang. Het stukje zeebaars ligt op een melange
van gemarineerde tomaatjes, crème van tomaat en een tartaar van gedroogde tomaat. Er
wordt een heldere gazpacho bij gegoten met basilicum olie. De presentatie is nog mooier
gemaakt met bloemblaadjes in de kleuren van de tomaatjes. Dat maakt het gerecht
uitermate geraffineerd.

Na de frisse smaken waarmee beide chefs ons verrassen komen er gerechten die zoeter zijn.
Zoals een gebakken coquille uit Dieppe, die goudgeel schittert in een saus van topinamboer
(aardpeer), gerookte boter en ponzu. Onder de saus verstopt vinden we tartaar van coquille,
kervelwortelpuree, stukjes amandel en fijngehakte gerookte paling. Bovenop heel
fijngesneden gefrituurde kombu. Natan laat een ‘steen’ zien gemaakt van drop met
kampotpeper en die wordt over de coquille geschaafd. Zo krijg je een rijk gerecht met diepe
smaken die elkaar ondersteunen. We proeven er drie dezelfde wijnen bij van het huis Albus,
van dezelfde Rieslingdruif maar in verschillende jaargangen, 2018, 2017 en 2016. Aan ons of
we de verschillen proeven en welke we het lekkerst vinden bij dit gerecht van coquille. Mijn
gastronomische collega’s en ik kiezen voor de Albus uit 2018 omdat die zo heerlijk zwoel
proeft en naar onze mening het beste past bij het delicate gerecht.


Paling ‘in het groen’ wordt in twee gerechtjes geserveerd. Een stukje gebakken paling
gecombineerd met een groene saus op basis van kervel en groene appel. Botermals met een
volle smaak en frisheid van groene appel en van een begoniabloemetje dat erop ligt en
waarvan de smaak aan appel doet denken. Subtiel hoor. Het tweede gerechtje is een
chawanmushi, een zachte Japanse custard die is gemaakt van ei en bouillon van de graten
van de paling met daarin stukjes gerookte paling, wat crème fraîche en Imperial Heritage
kaviaar. Van het parelmoer lepeltje dat erbij geserveerd wordt glijdt alles zo je mond in en
daar vermengen de structuren zich tot een plezierig mondgevoel van zilt en gerookt.

Tijd voor een mondverfrisser denkt Tom en hij licht toe dat de glinsterende gouden parel die
we geserveerd krijgen bestaat uit een flinterdun omhulsel van witte chocolade en een
vulling van uit Nederland afkomstige passievrucht en een vleugje pittigheid. Of we wel dat
fragiele bolletje in een keer in de mond willen doen. Dat doen we en langzaam ontvouwt
zich een explosie van smaken. Van zoet naar fris naar pittig. De smaakpapillen zijn hierna
weer volledig op scherp gezet.

Er wordt door Jesse Huigh en Marilou Poppe, de sommeliers van De Kromme Watergang,
een wijn ingeschonken voor bij het hoofdgerecht. Het is een La Antigua Clásico. Een Rioja uit
2015 die de Crianza classificatie heeft. Dat betekent dat de wijn minimaal twee jaar is gerijpt
op hout. De wijn is een blend van tempranillo en garnacha druiven en smaakt sappig en
fruitig, kruidig ook. Heerlijk bij de tarbot die Tom serveert in een herfstjasje. De moot tarbot
is precies goed gebakken, zacht maar toch nog stevig van structuur. Uitzonderlijk hoe goed
de tarbot is bereid. We vinden een garnituur van zacht gegaarde knolselder, cantharellen en
wat knoflook. De saus is op basis van eekhoorntjesbrood. Eroverheen komt een riante portie
geschaafde wintertruffel. Uit Limburg, Nederland. Van truffière Eyserhalte, vlakbij
Reijmerstok. Je kan er ook rondgeleid worden en dan gewoon je neus achternalopen. Dat je
het maar weet! Wat een zaligheid dit gerecht en de combinatie met de wijn is raak.


Van de Loirestreek komt de wijn voor bij het dessert. Coteaux Du Layon van domein Moulin
Touchais. Een wijn van 42 jaar oud die ondanks deze oude jaargang nog een mooie frisheid
heeft behouden. We proeven honing, vijg en rijp fruit. Heerlijk dat stroperige in de mond.
Nathan zorgt voor de zoete begeleiding. Structuren van kokos en chocolade met een mousse
van mascarpone en kastanje. Een koekje van gekarameliseerde pecannoten. Bovenop een
quenelle van romig ijs met een stukje bladgoud. Ernaast een kroepoek van pure chocolade
met daarin tapiocaparels. De toefjes sinaasappelgelei en kokos laten de diepe kleur van de
chocolade nog beter uitkomen. Om te zeggen dat het allemaal lekker is? Dat is een
understatement. Het is grandioos lekker. Dat beamen ook mijn twee tafelgenoten die ook
zijn uitgenodigd. Culinair journalist, recensent en fotograaf Johan Katkof en Myriam Minne,
auteur van kookboeken, foodblogger van Hap&Tap en fervent marathonloper.




We sluiten de lunch af met een espresso. En terwijl we aan tafel alle gerechten en wijnen
nog eens de revue laten passeren komt Jesse met een kar aanzetten die gevuld is met fruits
de mer, maar dan zoet. Op de draaischijf voor ons komt gelijktijdig een schaaltje pralines van
Nathan, madeleines zo uit de oven en taartjes. We kiezen van de goedgevulde kar nog een
glanzende chocolademossel met tonkaboon, een zeester en een palourde met weer andere
vullingen. En daarna is het echt basta.
Deze Four Hands lunch is er eentje die met toewijding en liefde bereid is door twee jonge
chefs, verknocht aan de producten van hun gebied en verbonden met de Westerschelde.